سلام به همه ببخشید یه مدتی نبودم

همین و بس دلم چیزی واسه گفتن نداره

 الفت شبهای خوش را روزگار از ما گرفت       ای خوشا روزی که ما هم روزگاری داشتیم

بازم تنهایی بازم غم بازم کابوس بازم وحشت بازم افسردگی بازم یاد خاطرات بد یادخاطراتی که دفن شده بودن اما دوباره سر از گور در آوردن مثل اینکه قیامت شده باشه و همه زنده شده باشن.

اخه چرا ؟!

چرا باید واسه من این طوری بشه چرا.

چرا هرچی سعی می کنم برگردم به زندگی نمیشه چرا.

مثل این می مونه که همه کمر بستن تا زنده زنده منو خاک کنن.

اخه چرا نمی خوان بفهمن ما هم حق زندگی کردن داریم.

کا هم آدم هستیم

روح داریم

قلب داریم

احساس داریم

ااااااااااااییییییییییییییییی خدا

چرا به فریادم نمی رسی

چرا دستمو نمی گیری

چرا هرچی صدا می کنم جوابمو نمی دی

شاید این حق منه که باید این طوری بشم

عذاب بکشم

شمع ها را چقدر روشن و خاموش کنم

تا تو را در شب میلاد فراموش کنم ؟

" آه " فانوس شد آویخته از سقف دلم

تا به دیر آمدن چشم تو جادوش کنم

تا به کی مرده ی یک جشن تولد باشم؟

وای اگر باز به فرمان دلم گوش کنم!

شوکران هم اثر خوش طربی خواهد داشت

چشم در چشم تو یک جرعه ، اگر نوش كنم

تكه تكه پرم از تيزيِ يك كينه ولي

آنقدر نيست كه در پاي تو مفروش كنم

عشق ! بادي ست ، بدنبال پرِ گمشده اي !

عشق ، باري ست ، دلت خواست كه بر دوش كنم

صاحب خلوت هيچ آينه رويي نشدم

من همان درد دل تيره ي " مخدوش كنم"!

" مرتضي حيدري آل كثير‌ "

ای عشق به اشتباه انداختی ام.

                یک عمر به آه آه انداختی ام .

                            شوخی شوخی مرا به راه آورده .

جدی جدی به چاه انداختی ام .

اگر خندیدن جرم یک ستاره بود

بگذار تا ستاره بخندد

تا لحظات تنهایی را

یک خاطره کوچک به فریاد بکشد

و در اوج خاطرات

یک قاب خالی

               نمایان شد

ومن تکرار لحظات شدم

             تا تک درخت آسمان را به رنگ نَهم

               و جرم زمین کشیدن انسان را بر او دهم

و من دریای آسمان ندیده ی دشتم

که خاطرات بر کاغذ سفید بی خطم

رنگ رخسار نمایان می کند

                   و سکوت در دریا نیست

که دل ماه را بشکند

و من هستم در بی کسی ام

و ستاره جرم اش این بود

گریستن به بازی

                            و

                                       خندیدن به تنهایی

هیچ چیزش در زندگی برازنده‌تر از ترک زندگی نبود.
جان سپردنش همچون جان سپردن کسی بود
که نیک آموخته باشد که به هنگام مرگ،
گران‌بهاترین چیزش را همچون بی‌بهاترین چیز دور افکند.